پل خواجو هم پل بود، هم بند و هم تفرجگاهی شاهانه؛ یادگار شاه عباس دوم بر زایندهرود که با کاشیکاریها و شاهنشین میانهاش در میان پلهای تاریخی اصفهان یگانه است. در ۱۰۶۰ ق این پل به جای پل سادهتر حسنآباد و بر سر راه قدیم شیراز ساخته شد. نامش را از محلهٔ خواجو دارد که از جایگیری «خواجهها» و بزرگان در آن نام گرفته بود؛ پل را پل شاه و پل بابارکنالدین نیز خواندهاند. شاعرانی چون صائب تبریزی در وصف جشن و چراغانی گشایش آن شعر سرودهاند.
زیر طاقهای پایینی دریچههایی بود که با بستنشان آب پشت پل بالا میآمد و دریاچهای برای تماشای باغها و کاخهای کنار رود و برگزاری جشنها پدید میآورد. در میانهٔ پل، عمارتی با اتاقهای نقاشیشده به نام «بیگلربیگی» جای آسودن شاه بود و طاقنماهای بالایی با کاشیهای رنگین آراسته شدهاند. دو شیر سنگی کنار پل را بعدها از جای دیگری به اینجا آوردهاند.
خواجو هنوز پاتوق عصرهای اصفهان است. مردم روی پلکانهای سنگی پاییندست مینشینند و گاه از طبقهٔ زیرین، صدای آواز و موسیقی سنتی زیر طاقها میپیچد؛ سنتی که اصفهانیها سالهاست زنده نگاهش داشتهاند. با روشن شدن چراغها، نقش کاشیها و آهنگ طاقها در تاریکی جلوهای تازه مییابد.