مدرسهٔ چهارباغ آخرین بنای باشکوه صفویان در اصفهان است؛ مدرسهای با گنبد فیروزهای، صحنی سایهسار از چنارهای کهن و کاشیهایی که آن را موزهٔ کاشیکاری شهر کردهاند. ساخت آن در روزگار شاه سلطان حسین، واپسین پادشاه صفوی، میان سالهای ۱۱۱۶ و ۱۱۲۶ ق انجام شد. نامهای دیگرش، «مدرسهٔ سلطانی» و «مدرسهٔ مادرشاه»، یادگار همان دوراناند: مادر شاه کاروانسرا و بازارچهٔ کنار مدرسه را وقف آن کرد تا درآمدشان خرج طلاب شود.
تماشا از همان آستانه آغاز میشود: لنگههای در اصلی با نقره و طلا آراسته شده و اشعاری به خط نستعلیق بر آن نشسته است. هشتی ورودی با کاشیهای ریزنقش از زیباترین بخشهای بناست. در صحن چهارایوانی، مادی فرشادی از میان باغچهها و زیر سایهٔ چنارها میگذرد و حجرههای دوطبقه، که هنوز جای درس و زندگی طلاب است، گرداگرد آن را گرفتهاند. زیر گنبد، منبر یکپارچهٔ مرمرین و محرابی با کتیبههای خوشنویسان نامدار صفوی دیده میشود و کاشیهای هفترنگ، معرق و معقلی کمتر سطحی را بینقش گذاشتهاند.
گوبینو، دیپلمات و نویسندهٔ فرانسوی سدهٔ نوزدهم میلادی، پس از ستایش شکوه مدرسه نوشته بود چنین جای باشکوهی برای آموختن بیاعتباری دنیا چندان مناسب نیست. مدرسه امروز با نام مدرسهٔ علمیهٔ امام جعفر صادق (ع) فعال است؛ از همین رو بازدید گردشگران محدود است و به برنامهٔ مدرسه بستگی دارد.