شعلهٔ شمعی که میگویند آب یک حمام را گرم میکرد، حمام شیخ بهایی را در بازار کهنهٔ اصفهان به یکی از رازآلودترین بناهای شهر بدل کرده است. این گرمابهٔ صفوی در کوچهای میان مسجد جامع عتیق و هارونیه، نزدیک بقعهٔ درب امام، جای دارد و بنا بر منابع در سال ۱۰۲۵ ق، در روزگار شاه عباس یکم، ساخته شده است. طراحی آن را به شیخ بهایی، دانشمند و ریاضیدان نامدار عصر صفوی، نسبت میدهند.
این حمام از معدود حمامهای دوقلوی اصفهان بود و زنان و مردان میتوانستند همزمان در دو بخش جداگانهاش استحمام کنند، اما شهرتش بیش از همه از روایت شمعی است که آب خزینه را گرم نگاه میداشت و سالها بیخاموشی میسوخت. محتملترین توضیحی که برای این افسانه پیشنهاد شده این است که گاز برخاسته از فاضلاب آبریزگاه مسجد جامع، از راه تنبوشههای سفالی زیرزمینی به مشعل خزینه میرسید و میسوخت. این توضیح هم قطعی نیست و همین ابهام، داستان حمام را شنیدنیتر کرده است.
حمام پس از سالها کار از رونق افتاد و در سال ۱۳۹۷ خورشیدی از مالکانش خریداری شد تا مرمت اساسی آن ممکن شود. فضای داخلی حمام برای بازدید عموم باز نیست و تنها میتوان از کوچهٔ شیخ بهایی گذشت و بیرون بنا را در دل بافت کهن بازار دید.