بر فراز بامهای محلهٔ جوباره، منار ساربان با دو طوقهٔ مقرنس و کتیبههای فیروزهای هنوز قد کشیده است؛ از زیباترین و بلندترین منارهای سلجوقی اصفهان. این منار آجری در سدهٔ ششم هجری، میان سالهای ۵۲۵ و ۵۵۰ ق، ساخته شد و بلندایش را حدود ۵۴ متر گزارش کردهاند. به نظر میرسد روزگاری مسجدی در کنارش بوده که امروز اثری از آن نمانده است؛ از همین رو منار چون نشانهای تنها از میان کوچهها و بامها پیداست.
زیبایی ساربان در لایهبهلایه بودن تزئین آن است. بدنه با آجرچینی ساده آغاز میشود و رو به بالا، نقشهای آجری پیچیدهتر و پرکارتر میشوند. در قاعدهٔ هر دو طوقه، کتیبههایی به خط کوفی با کاشی فیروزهای و آبی نقش بسته و خود طوقهها با مقرنس آجری و کاشی فیروزهای ساخته شدهاند تا نگاه را آرامآرام تا تارک منار بالا ببرند.
نامش را به ساربانان و کاروانها پیوند میدهند؛ گفتهاند قامت بلندش از دوردست نشانهای برای کاروانهایی بود که به شهر نزدیک میشدند. منار امروز در میان خانههای مسکونی ایستاده و امکان دسترسی به پای آن یا ورود به درونش اعلام نشده است، اما تماشایش از کوچههای اطراف، تصویری کمیاب از اصفهان روزگار سلجوقیان پیش چشم میگذارد.