در میان باغ بلبل، کوشک دوطبقهٔ هشتبهشت با طاقهایی گشوده به هر سو ایستاده است؛ یادگار شاه سلیمان و از معدود کوشکهای باغی صفوی که در اصفهان بر جا ماندهاند. بنا در ۱۰۸۰ ق، حدود بیست سال پس از چهلستون، ساخته شد و بیشتر کوشکی خصوصی بود. نامش به گونهای از کوشکسازی برمیگردد که ریشه در دوران تیموریان دارد: اتاقهای گوشه در دو طبقه گرداگرد تالاری گنبددار مینشینند.
در هشتبهشت اتاقهای گوشه هشتضلعیاند و مانند پایههایی ستبر، دهانههای بزرگ را قاب میگیرند. در سه سو ایوانهایی با ستونهای بلند و سقفهای چوبی ساخته شده و در سوی جنوب ایوانی طاقدار. زیر گنبد مرکزی حوضی قرار دارد و بالای آن، مقرنسهای رنگین به فانوسی نورگیر میرسند. نقاشی، آینهکاری، گچبری، کاشی و مشبکهای چوبی روزگاری سراسر فضاها را میپوشاند و جهانگردانی که در دوران صفوی به اصفهان آمدند، با شگفتی از آن نوشتهاند.
در دورهٔ قاجار بخش بزرگی از این زیورها از میان رفت و بنا دگرگونیهایی دید. در ۱۲۹۸ ق نخستین مدرسهٔ دولتی به شیوهٔ جدید در اصفهان در همین عمارت گشایش یافت. طرح مرمت هشتبهشت، عالیقاپو و چهلستون، که مؤسسهٔ ایتالیایی ایزمئو برای سازمان ملی حفاظت آثار باستانی ایران اجرا کرد، در ۱۹۸۰ میلادی جایزهٔ معماری آقاخان را برد. امروز کوشک در دل بوستانی عمومی جای دارد و گردش در باغ پیرامونش مکثی دلپذیر میان بازدیدهای چهارباغ است.