بر فراز کوهی صخرهای در غرب اصفهان، ویرانههای آتشگاه از روزگار ساسانیان برجا ماندهاند؛ جایی که از بالای آن دشت و کرانههای سبز زایندهرود تا دوردست پیداست. این کوه در منابع تاریخی ماربین (مهربین) یا دژ ماربین خوانده شده است. جغرافینویسان سدههای نخستین اسلامی از دژی در ماربین با آتشکدهای در آن یاد کردهاند و ساختش را افسانهوار به طهمورث، شاه اسطورهای، نسبت دادهاند. پژوهشگران هنوز دربارهٔ کاربری همهٔ بخشها همداستان نیستند و از آتشکده، دژ و پاسگاه دیدهبانی سخن گفتهاند.
بقایای مجموعه بر دامنهها و ستیغ کوه پراکنده است: پی و دیوار اتاقها و سکوهای پلکانی، و بناهایی که چند تا از آنها نقشهٔ چهارتاقی، ویژهٔ آتشکدهها، دارند. در ملاط میان ردیفهای دیوارهای کهن، لایههای نی به کار رفته است. بر بلندترین نقطه، بقایای بنایی هشتگوش با درگاهی در هر ضلع دیده میشود؛ بنایی گنبددار که شاید برج دیدهبانی بوده و با افروختن آتش از نزدیک شدن خطر خبر میداده است. بخشی از آن در دوران معاصر بازسازی شده است.
راه بالا رفتن پرشیب و ناهموار است و پاداشش چشماندازی گسترده: کشتزارها و باغهای کرانهٔ زایندهرود و شهر اصفهان در دوردست. نزدیک غروب، وقتی نور مایل روی دیوارهای کهن مینشیند، آتشگاه حالوهوایی دیگر پیدا میکند.